Het Zit Niet Op M’n Netflix!

Door: Paola Cassone

 

 

 

 

 

[Column] Het zit niet op mijn Netflix!

 

Toen ik nog jong en vrijgezel was reisde ik vaak naar verre landen. Ik had toen de gewoonte mijzelf in vreemde culturen te acclimatiseren door meteen de televisie aan te zetten en alle kanalen te scannen. Tegenwoordig heeft mijn 16-jarige zoon deze belangrijke taak op zich genomen en hij informeert ons keurig over alle lokale aanbiedingen.

 

Toen we laatst in San Francisco waren, riep hij verrast uit: “Mam, er zit een Netflix-knop op de afstandbediening!”

 

Wie pubers in huis heeft weet dat hun humeur varieert tussen lichtelijk verveeld tot diep minachtend. Opwinding reserveren ze voor hun games of hun vrienden. Ik had mijn zoon in maanden niet zo geprikkeld gezien. Hij drukte meteen op de Netflix-knop en vulde razendsnel zijn credentials in. Daarna viel hij weer terug in zijn rol en constateerde droog dat er niets bijzonders viel te zien.

 

Maar daar vergiste hij zich in, want Netflix heeft toch weer iets nieuws weten te verzinnen om ons van de traditionele televisie af te krijgen: Black Mirror Bandersnatch, de eerste interactieve tv-movie.

 

Althans, zo wordt het gebracht, maar het is allesbehalve een tv-movie. In de woorden van een bekend cabaretier: “Als ik elke 30 seconden weer beslissingen moet nemen over het vervolg van het verhaal speel ik liever Fortnite.” En dat is precies het punt.

 

Het concept van interactieve tv is niet nieuw. Tientallen experimenten zijn al uitgevoerd door lineaire tv-kanalen maar tot nu toe zijn deze op een niche niveau gebleven. Het enige massale voorbeeld van interactieve televisie is het Eurovisie Songfestival. Daar kunnen kijkers hun stem uitbrengen en in theorie een rol spelen in de selectie van de winnaar. Maar een echte interactieve ervaring, waar de kijker wezenlijk mede-auteur is van de verhaallijn, is in feite onmogelijk te realiseren via traditionele televisie en ook nog nooit daadwerkelijk uitgevoerd op web-based videoplatformen. Tot nu toe dan.

 

Black Mirror Bandersnatch is op twee fronten een doorbraak. Ten eerste, het is het bewijs dat technologie nu eindelijk in staat is om een echt interactief videoverhaal te produceren. Ten tweede, het doorbreekt de grens tussen televisiekijken en gamen. In het bijpassend jargon: het is de gamification van televisie.

 

Zoals alle eerste pogingen om grenzen te doorbreken, is dit tot nu toe niet bepaald succesvol. De tv-critici zijn nog minder onder de indruk dan mijn puberzoon. Het is nu de vraag of Bandersnatch een unicorn blijft en/of straks cultstatus krijgt. Wat voor mij van cultureel belang is, is dat het concept nu realiteit is geworden.

 

Er zitten nog haken en ogen aan de uitvoering en deze hebben vooral met de technologie te maken: zo is Bandersnatch bijvoorbeeld alleen te zien op de meest recente smart-tv’s en -telefoons, wat betekent dat je deze ervaring niet vanzelfsprekend vanuit je luie stoel kunt ondergaan. Dit daargelaten, is de vraag of de gemiddelde tv-kijker wel op een interactieve verhaallijn zit te wachten.

 

De reden waarom televisie nog steeds wereldwijd massaal wordt bekeken, ondanks alle pogingen van online videoplatformen om tv-kijkers weg te lokken, zit in de aard van de ervaring. Televisiekijken is fundamenteel anders dan browsen of gamen. Het is een vrij passieve activiteit, zo passief eigenlijk dat mijn Fitbit mijn televisietijd vaak rekent als lichte slaap. Browsen en gamen zijn, net zoals lezen, daarentegen vrij intensieve mentale activiteiten. Een interactieve video dwingt de kijker continu om keuzes te maken en dat wil volgens mij de gemiddelde tv-kijker bepaald niet. De gemiddelde tv-kijker is vergelijkbaar met een peuter rond bedtijd: hij wil dat mama hem een verhaal voorleest.

 

Maar omdat Netflix niet voor de lol miljoenen dollars in een project steekt, weet ik zeker dat het nauwkeurig op een specifieke doelgroep is afgestemd. Welke mag dat dan wel zijn? De gamers natuurlijk. Deze zijn ook meteen als enige enthousiast over Bandersnatch. En hoeveel zijn dat er dan? Als ik de statistieken mag geloven, bijna alle jongeren en het aantal blijft groeien. Volgens de NOM is 15% van de bevolking ‘gamer’ en maar liefst 30% van de jongeren onder 35 jaar. Geen niche dus. Ik ben benieuwd naar wat de influencers in de gaming community van Bandersnatch vinden.

 

Zelfs als het kijken van interactieve tv-series beperkt blijft tot de gaming community, zie ik sowieso een praktische en wellicht lucratievere toepassing voor addressable televisiereclame; de heilige marketing-graal sinds ik het woord internet voor het eerst hoorde, maar feitelijk is er nog niets concreet uit de startblokken gekomen. Het lijkt me dat Netflix de technologie achter Bandersnatch makkelijk kan gebruiken om verschillende commercials aan verschillende kijkers te tonen, of zelfs elke kijker laten kiezen welke reclameboodschap hij/zij wil zien. In de VS is een project voor Netflix met reclame al gestart. Het zal geen toeval zijn.

 

Het is dus wachten op de wereldwijde introductie. En dan zal televisiekijken pas écht niet meer zijn wat het ooit was. Persoonlijk? Ik kan niet wachten!

 

 

 

Posted on February 18, 2019 in Blog

Share the Story

Back to Top